கருவாடு என்பது ஒரு உணவுப் பொருள் மட்டுமல்ல; அது தமிழர்களின் வரலாறு, கடலோர வாழ்க்கை மற்றும் உணவுப் பாதுகாப்பு அறிவின் ஒரு முக்கிய அடையாளமாகும். இன்று நாம் சாப்பிடும் கருவாடு, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழர்களால் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு பாரம்பரிய உணவு முறையின் தொடர்ச்சியாகும்.
தமிழகத்தின் கடலோர மக்களுக்கு மீன்பிடித்தல் ஒரு முக்கிய தொழிலாக இருந்தது. கடலில் இருந்து கிடைக்கும் மீன்களை நீண்ட நாட்கள் பாதுகாக்க வேண்டிய அவசியம் இருந்ததால், அவற்றை உப்பு சேர்த்து சூரிய ஒளியில் காயவைத்து பதப்படுத்தும் முறையை அவர்கள் உருவாக்கினர்.
சங்க இலக்கியங்களில் காணப்படும் பல குறிப்புகள், கடலோர மக்களின் வாழ்க்கையில் உப்பு, மீன் மற்றும் வணிகம் முக்கிய பங்கு வகித்ததை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. ஆய்வாளர்களின் கருத்துப்படி, சுமார் 2000 முதல் 3000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழர்கள் கருவாடு தயாரித்து பயன்படுத்தியுள்ளனர்.
இதற்கான முக்கிய இலக்கியச் சான்றுகளில் ஒன்றாக நற்றிணை 45 பாடல் கருதப்படுகிறது. நெய்தல் திணையைச் சேர்ந்த இந்தப் பாடலின் ஆசிரியர் பெயர் அறியப்படவில்லை. இருப்பினும், கடலோர மக்களின் வாழ்க்கை முறையை மிகத் தெளிவாக பதிவு செய்கிறது.
"இவளே, கானல் நண்ணிய காமர் சிறுகுடி
நீல் நிறப் பெருங்கடல் கலங்க உள்புக்கு
மீன் எறி பரதவர் மகளே; நீயே,
நெடுங்கொடி நுடங்கும் நியம மூதூர்க்
கடுந்தேர்ச் செல்வன் காதல் மகனே;
நிணச் சுறா அறுத்த உணக்கல் வேண்டி
இனப் புள் ஓப்பும் எமக்கு நலன் எவனோ?
புலவு நாறுதும், செல நின்றீமோ!
பெரு நீர் விளையுள் எம் சிறு நல் வாழ்க்கை
நும்மொடு புரைவதோ அன்றே;
எம்மனோரில் செம்மலும் உடைத்தே."
இந்தப் பாடலில் இடம்பெறும்:
"நிணச் சுறா அறுத்த உணக்கல் வேண்டி..."
என்ற வரி, மீன்களை வெட்டி உலர்த்தி பாதுகாக்கும் பழக்கத்தை சுட்டிக்காட்டுவதாக பல ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். இது தமிழகத்தில் பண்டைய காலத்திலிருந்தே மீன் பதப்படுத்தும் அறிவும் தொழில்முறையும் இருந்ததற்கான முக்கிய இலக்கிய ஆதாரமாக பார்க்கப்படுகிறது.
நற்றிணை பாடல்கள் கடற்கரை வாழ்க்கை, உப்பு வணிகம், மீன்பிடித்தல் மற்றும் கடல் சார்ந்த பொருளாதார நடவடிக்கைகள் பற்றிய பல தகவல்களை வழங்குகின்றன. இதன் மூலம் கருவாடு என்பது வெறும் உணவுப் பொருள் மட்டுமல்லாமல், தமிழர்களின் சமூக மற்றும் பொருளாதார வாழ்வின் ஒரு அங்கமாக இருந்ததை அறிய முடிகிறது.
இன்றைய போல் குளிர்சாதனப் பெட்டிகள் இல்லாத காலத்தில், மீன்களை சில மணி நேரங்களுக்கு மேல் பாதுகாப்பது மிகவும் சிரமமான காரியமாக இருந்தது.
அதனால்:
இந்த முறையின் மூலம் மீன்களை பல மாதங்கள் கெடாமல் பாதுகாக்க முடிந்தது.
உலகளவில் மீன் என்பது மக்களுக்கு கிடைக்கும் முக்கிய விலங்குப் புரத ஆதாரங்களில் ஒன்றாகும். கடல் மற்றும் நன்னீர் வளங்களில் இருந்து கிடைக்கும் மீன்கள் பல கோடி மக்களின் உணவுத் தேவையை பூர்த்தி செய்கின்றன.
பிடிக்கப்படும் அனைத்து மீன்களையும் உடனடியாக உண்ண முடியாது. அதனால், எதிர்கால பயன்பாட்டிற்காக அவற்றை பதப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. இந்த தேவைக்கு மிகவும் எளிமையான மற்றும் குறைந்த செலவிலான தீர்வாக கருவாடு உருவானது.
கருவாடு தயாரிப்பது ஒரு பாரம்பரிய தொழில் மட்டுமல்ல; அதில் உணவு பாதுகாப்பு தொடர்பான அறிவியல் அடங்கியுள்ளது.
மீனில் உள்ள ஈரப்பதம் குறைக்கப்படும்போது:
உப்பு மற்றும் சூரிய ஒளி இணைந்து இயற்கையான பாதுகாப்பு முறையாக செயல்படுகின்றன.
தமிழகத்தில் மட்டுமல்லாமல், உலகின் பல கடல்சார் நாகரிகங்களிலும் மீனை பதப்படுத்தும் நடைமுறைகள் இருந்தன. வைக்கிங், போர்த்துக்கீசிய, ஸ்பானிய மற்றும் மத்திய தரைக்கடல் பகுதிகளில் வாழ்ந்த மக்கள் உப்பிட்டு உலர்த்துதல், புகைபோட்டு பாதுகாத்தல் மற்றும் நொதிக்க வைத்தல் போன்ற முறைகளைப் பயன்படுத்தினர்.
இதன் மூலம் நீண்ட கடல் பயணங்களிலும் உணவுப் பொருட்களை பாதுகாத்து எடுத்துச் செல்ல முடிந்தது.
தமிழ்நாட்டின் பல கடலோர கிராமங்களில் இன்று வரை கருவாடு தயாரிப்பு ஒரு முக்கிய குடிசைத் தொழிலாக உள்ளது. மீன் சுத்தம் செய்தல், உப்பு சேர்த்தல், காயவைத்தல், வகைப்படுத்தல் மற்றும் விற்பனை போன்ற பணிகளில் ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்கள் ஈடுபட்டு வருகின்றனர்.
குறிப்பாக மீனவப் பெண்களின் பங்களிப்பு இந்தத் துறையில் மிக அதிகம். பல குடும்பங்களின் அன்றாட வருமானம் கருவாடு உற்பத்தியையே சார்ந்துள்ளது.
கருவாடு என்பது வெறும் காயவைத்த மீன் அல்ல. அது தமிழர்களின் கடல்சார் வரலாறு, உணவுப் பாதுகாப்பு அறிவு மற்றும் தலைமுறைகளை இணைக்கும் ஒரு பாரம்பரிய உணவு மரபாகும். சங்க இலக்கியங்களில் இருந்து இன்று வரை தொடரும் இந்த உணவு மரபு, தமிழர்களின் பண்பாடு மற்றும் வாழ்க்கை முறையின் ஒரு உயிர்ப்பான அடையாளமாக திகழ்கிறது.
No products in the cart.
